Stadse Trage Tocht Utrecht
Stadswandeling in Utrecht van 19 kilometer
De Stadse Trage Tocht Utrecht is een stadswandeling van bijna 19 kilometer langs historische bezienswaardigheden, bijzondere plekken en groene stadsparken. Oud en nieuw wisselen elkaar voortdurend af. Van UNESCO-werelderfgoed en industrieel erfgoed tot moderne architectuur en kleurrijke Street Art. Een verrassende wandeling door een van de mooiste steden van Nederland!
De wandeling in het kort
De officiële start van de Stadse Trage Tocht Utrecht is op het Centraal Station. Als je met het OV komt is dit een ideaal startpunt. Ik begin halverwege de route, op het parkeerterrein van Zwembad De Krommerijn. Er is volop ruimte en parkeren is er het grootste gedeelte van de dag gratis. Ik pak de routebeschrijving op bij punt 6.
Vanaf het parkeerterrein wandel ik al snel over het jaagpad langs de Krommerijn en ik passeer het mooiste stadion van Nederland 😉.
Lunetten
Dan kom ik bij de Lunetten. De Lunetten bestaan uit vier forten die naast elkaar liggen: Lunet I t/m Lunet IV. Ze werden aangelegd tussen 1822 en 1828 op de Houtense Vlakte, omdat deze hoger gelegen zandrug niet onder water gezet kon worden.
Later werden de Lunetten ook gebruikt voor de verdediging van het spoor. De spoorlijnen tussen Utrecht, Arnhem en Den Bosch werden met opzet dwars door de Lunetten aangelegd. De vijand kon ook per spoor komen. Tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw hadden de vier lunetten een militaire functie.
Op 26 juli 2021 werd de Nieuwe Hollandse Waterlinie, waartoe ook de vier lunetten behoren, uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed.
Vanaf de Lunetten is het een kort stukje lopen naar de wijk Lunetten, een woonwijk uit de jaren zeventig in het zuidoosten van Utrecht. Ik wandel er ruim een kilometer over een onverhard wandelpad langs het inundatiekanaal. Vroeger werd het kanaal gebruikt om water aan te voeren, zodat het omliggende gebied bij dreigend gevaar onder water kon worden gezet.
Hoograven
Vanuit Lunetten wandel ik onder de Waterlinieweg door naar de wijk Hoograven. Niet het meest inspirerende deel van de route.
De route loopt verder langs de Vaartsche Rijn. Langs het water vind je nog volop oude huizen en historische fabrieksgebouwen. De meesten daarvan hebben inmiddels een nieuwe functie gekregen.
Ik wandel er langs een blauw geschilderde theekoepel. De koepel stamt uit 1800 en maakte onderdeel uit van de buitenplaats Ruimzicht. Sinds 1985 staat het koepeltje op deze plek langs de Vaartsche Rijn.
De Limes
Zo'n tweeduizend jaar geleden liep hier de noordgrens van het Romeinse Rijk: de Limes. Met kleurrijke mozaïeksteentjes is deze vroegere noordgrens van het Romeinse Rijk zichtbaar gemaakt in het Salamanderpad. Het ziet er hartstikke vrolijk uit.
Wandelen langs het Merwedekanaal
Vanuit Hoograven wandel ik naar de Rivierenwijk. Twee kilometer lang volg ik het Merwedeplantsoen langs de Merwedekade. Aan de waterkant liggen tal van woonboten dicht naast elkaar in het Merwedekanaal.
Elke woonboot heeft een kleine tuin op de wal. De meeste bewoners zijn duidelijk op hun privacy gesteld, want er valt weinig te zien van de boten. Helaas: niet gluren bij de buren.
De Veilinghaven
Aan het einde van het pad langs het Merwedekanaal kom ik uit bij de Veilinghaven, de voormalige haven van de Utrechtse groenteveiling. Rondom de voormalige haven staat nu een woonwijk. Ik maak er een rondje om de haven, loop onder de nieuwbouwwoningen door en langs de historische schepen die in de haven liggen. Een gerestaureerde loskraan en vier zand- en grindtrechters (U-trechters) herinneren nog aan de veilingtijd. Oud en nieuw gaan er prima samen.
Street Art in Utrecht
Ik ben een fan van Street Art en hoe dichter ik bij het centrum van de stad kom, des te meer Street Art ik zie. De mural van Munir de Vries is redelijk recent. Bij een vorige Street Art wandeling sierde een andere mural van deze kunstenaar de muur op de hoek van de Croeselaan en Van Zijstweg.
Utrecht staat bol van de muurschilderingen en onderweg kom ik nog veel meer Street Art tegen. Ik heb een paar van de mooiste murals op de foto gezet. Het is dit keer voor mij geen speciale Street Art-route!




Dan passeer ik station Utrecht Centraal, het officiële startpunt van de Stadse Trage Tocht. Het is er druk en ik maak me er snel uit de voeten. Enkele honderden meters verder ben ik uit de grootste drukte en zoek ik de rustige en onverharde paden van de stad op.
Zandpadgarantie in de stad
Bijzonder hoeveel onverharde paden de routemakers hebben gevonden midden in de stad. Oké, soms is het wat ver gezocht. Af en toe wandel ik door de graskant langs het water waar enkele meters verder gewoon een trottoir ligt. Maar het is een Trage Tocht, dus ook in de stad heb je de keuze om zoveel mogelijk over onverharde paden te wandelen.
Het vlonderpad boven de Stadsbuitengracht brengt mij bij het Nijntje Pleintje. Bij de Weerdbrug spot ik Nijntje. Altijd leuk voor een foto.
Het Griftpark
Over een graspad langs de Weerdsingel en de Stadsbuitengracht wandel ik naar het Griftpark. Op deze plek stond sinds 1860 de Gemeentelijke Gasfabriek en sinds 1876 de Vaalt (vuilnisbelt). In 1960 zijn beiden gesloten en gesloopt. Het terrein was sterk verontreinigd en na de bodemsanering is het heringericht als stadspark.
Het Griftpark is een modern park en ik weet niet of ik het nou mooi of lelijk moet vinden. De beeldengroep van drie mannen vind ik op z’n minst bijzonder . . .
Natuurpark Bloeyendael
Ruim tweeënhalve kilometer verder kom ik bij het volgende park op de route: Natuurpark Bloeyendael. Het is het enige natuurpark in Nederland dat binnen de bebouwde kom ligt. Ondanks dat het een natuurpark is, voelt het voor mij als een nieuwbouwpark. Het mist wat sfeer en de herrie van de stad helpt daarbij ook niet.
Het Wilhelminapark
Het laatste park op de route is het Wilhelminapark. Volgens ingewijden het mooiste park van Utrecht.
In 1888 verkocht baron Van Boetzelaer van Oosterhout zijn grond op het Oudwijkerveld aan de gemeente. De voorwaarde was dat er binnen 10 jaar een openbaar wandelpark zou komen. De gemeente schreef een prijsvraag uit. Tuinarchitect Henri Copijn maakte het winnende ontwerp. Hij bedacht een park in Engelse landschapsstijl. In 1898 werd het park geopend. Het kreeg de naam Wilhelminapark, om te vieren dat Wilhelmina ingehuldigd was als nieuwe koningin.[ Bron: utrecht.nl ]
Het Wilhelminapark is een romantisch stadspark met meer dan honderd verschillende boomsoorten. Sommige bomen staan er al sinds de opening van het park.
Vaantjesboom of zakdoekenboom
Al met al staan er meer dan duizend bomen in het Wilhelminapark! Ik ben op zoek naar een speciaal exemplaar en ik heb geen idee waar hij ergens staat. Het enige dat ik weet is dat het een Vaantjesboom of Zakdoekenboom (Davidia involucrata) is.
Ik besluit om gewoon de routebeschrijving te volgen en dan zie ik wel of ik er langs kom en of ik hem dan ook herken als zodanig. Meer dan een foto heb ik niet van de boom.
En tussen al die duizend bomen vind ik die ene bijzondere boom. Gewoon langs het wandelpad. Wauw, wat gaaf.
Helaas is-ie nu niet op z'n mooist. Ik maak een paar foto's en word dan aangesproken door een mevrouw. Enthousiast vertelt ze mij dat deze boom in het voorjaar verschrikkelijk mooi is. Dan heeft-ie een soort van witte zakdoekjes tussen het blad hangen, heel bijzonder. Ze zegt me dat ik zeker in het voorjaar terug moet komen om 'm nogmaals te bewonderen, want dan is-ie wel op z'n mooist.
Later lees ik dat het een zeldzame loofboom is met opvallende roomwitte schutbladen van ongeveer vijftien centimeter die als zakdoekjes aan de takken hangen. Daarom wordt-ie ook wel de zakdoekenboom genoemd. Precies zoals die mevrouw mij vertelde.
In Nederland komt de Davidia involucrata niet veel voor, des te bijzonder is deze ene!
Het Rietveld Schröderhuis
De laatste hotspot op de route is het Rietveld Schröderhuis, een architectonisch hoogtepunt van De Stijl. Het huis staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het werd ontworpen in 1924 en tot 1985 bewoond. Ik ben er al vaker langs gelopen en het blijft een bijzonder huis. Door de ramen gluur ik naar binnen. Bijzonder is het zeker, maar knus en gezellig ziet het er niet uit!
Toen het huis werd gebouwd, stond het helemaal aan de rand van de stad, met vrij uitzicht over de polders. Inmiddels is dat wel anders. Het verkeer raast nu over de naastgelegen Waterlinieweg.
Voor de derde en laatste keer passeer ik de Waterlinieweg. Vandaar is het nog maar een klein stukje lopen naar mijn autootje.
Utrecht, een stad vol verrassingen
Ik kijk terug op een leuke en verrassend afwisselende wandeling. De Stadse Trage Tocht door Utrecht neemt je mee langs historisch erfgoed, bijzondere plekken van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en moderne architectuur.
Van groene wandelpaden tot de dynamiek van de moderne stad. De combinatie van oud en nieuw maakt deze stadswandeling zo leuk.
Ik heb een mooie wandeling achter de rug. Utereg me stadsie heeft me opnieuw verrast!
Utrecht in beeld
















Praktische routeinformatie

Bewaar dit bericht
Wil je dit blog later rustig teruglezen? Vul je e-mail adres in en ontvang de link direct in je inbox. Wij slaan je e-mail adres NIET op.
Meer wandelplezier
« Vorig bericht
Foto van de maand: oktober 2026
-AI: Doe ik het of doe ik het nie?-





