Grüne-Hölle wandeling
De Groene Hel in Natuurpark Südeifel
De naam zegt het al: de Grüne Hölle wandelroute is niet zomaar een wandeling. Deze 'groene hel' door het Bollendorfer Felsenwald staat garant voor steile klimmen, smalle bospaden en indrukwekkende rotsformaties. Na een valse start was het voor ons zeker geen hel . . .
Wandelroute Nr. 55 – Grüne Hölle
Twee dagen geleden liepen we de lokale E4 wandeling vanuit Echternach in het Mullerthal. Het was even wennen voor m'n knieën maar ze hebben de test glansrijk doorstaan. Ik durf het aan om nu weer een route door de bergen (of heuvels) te maken. We kiezen voor de Wandelroute Nr. 55 - Grüne Hölle door het Bollendorfer felsenwald in Duitsland.
Wij staan op camping Wies-Neu in Dillingen, pal aan de Sûre (Duits: Sauer). Deze rivier vormt zo'n 50 kilometer lang de grens tussen Luxemburg en Duitsland. Vanuit de camper kijken we uit over het Bollendorfer Felsenwald in het Duitse naturpark Südeifel. De rotsformaties van het Mullerthal houden natuurlijk niet op bij de grens. De Südeifel gaat gewoon verder waar het Mullerthal ophoudt - en omgekeerd.
We zijn écht op de grens en het voelt alsof we in twee landen tegelijk camperen!
De Groene Hel wandeling start officieel in het Duitse Bollendorf. Wij starten onze hike meteen vanuit de camper. We steken de brug naast de camping over en dan staan we al in Duitsland.
Vanaf de brug loopt er een niet te missen wandelpad naar het officiële parcours van de Grüne Hölle route. Het is meteen de zwaarste en steilste kilometer van de route. Een flinke opwarmer voor wat er verder op ons pad komt. En ja, we weten nu al dat we ditzelfde stuk straks ook weer afdalen. Ik hou wel van een uitdaging: we zijn gewaarschuwd!
De aanlooproute begint bij de Tränenlay, een grot die dag in, dag uit druppelt. De tranen stromen er onverminderd door. Een mooie start van de wandeling door de Groene Hel.
We lopen niet helemaal goed
Ik heb een GPS-bestand van de Grüne Hölle-route gecombineerd met de aanlooproute. In totaal komt dat uit op een wandeling van ongeveer 8 kilometer. Op mijn telefoon volg ik de route en ik weet dat we ergens naar rechts moeten om op het parcours te komen. Zo gezegd, zo gedaan en we gaan rechtsaf een brede bosweg op.
We wandelen richting het dal, op zoek naar de eerste markering van de route. Het geluid van voorbijrazende auto's komt steeds dichterbij. Een blik op mijn telefoon toont dat onze route wel erg veel afwijkt van wat er op het scherm staat. Ergens klopt er iets niet. We lopen nog even door want mijn telefoon heeft wel vaker afwijkingen.
Ik ben er niet gerust op en bekijk nogmaals de route op m'n telefoon. De afwijking wordt steeds groter en ook de eerste markering hebben we nog niet gevonden. Het is duidelijk, we lopen verkeerd. Er zijn twee opties: terugkeren of een andere weg zoeken naar de officiële route. We kiezen voor het laatste.
Al met al lopen we ruim twee kilometer extra over de verkeerde route. Tja, ik ben te gierig om een Duitse wandelkaart te kopen voor de GPS-app op mijn telefoon. Eigen schuld, dikke bult!
Slechte kaart of niet, via mijn telefoon komen we na 3,5 kilometer wandelen wel uit op de route. Meteen lopen we op een slingerend bospad en aan beide kanten rotswanden. Dit lijkt er meer op, het grote genieten begint.
We weten dan niet dat we twee hotspots op de route gemist hebben: de Predingtstuhl en de Mummenlay.
Eenmaal op de juiste route kan mijn dag niet meer stuk. Wat is het mooi, spectaculaire rotsen, smalle paden, stenen en trappen. M'n fototoestel draait wederom overuren. Een passerende wandelaar zet ons samen op de foto en voor de verandering staan we er allebei goed op.
Het ene wandelpad is nog mooier dan het andere. Ik kom ogen te kort en zie overal iets moois. Bemoste keien, een mooi lijnenspel van bomen en overhellende rotsen.
Ik denk dat de foto's voor zich spreken.
Uitzichtpunt Lingelslay
Bij uitkijkplatform Lingelslay genieten we van het uitzicht over Bollendorf en het Sauerdal.
Het Hunnentor
Het Hunnentor (de Hunnenpoort) is een bijzondere rotsformatie van zandsteen die de natuurlijke toegangspoort tot de Groene Hel vormt. De enorme en bizar gevormde rotsblokken staan er zo dicht tegen elkaar aan dat er een smalle spleet is overgebleven. Op de route naar de Grüne Hölle wandelen we door deze markante poort.
En mocht je hier ooit komen: vergeet niet om naar boven te kijken. Zo mooi, die hoge rotswanden en de bomen daarboven.
De Grüne Hölle
Dan zijn we bij de Grüne Hölle: een smalle, diepe kloof in een mystiek rotsbos. De rotsen zijn overal begroeid met een dikke, groene laag mos en dit zorgt voor de bijzondere sfeer.
Het volgende fotomoment dient zich aan. Wat een gave plek! Ik loop een paar keer heen en weer om alles goed in me op te nemen. Het geduld van John wordt aardig op de proef gesteld.
En dan is het de hoogste tijd om weer verder te lopen, want er wacht nog meer moois en we laten ons verrassen.
Eulenhorst
Rotsformatie Eulenhorst (Uilennest) is zo'n verrassing. Het is een soort doolhof van rotsen en spleten waar je alle kanten op kunt. We beginnen braaf met de makkelijkste doorgang. Wel verstandig, niet echt spannend.
We klauteren door de kloof en komen uit aan de andere kant van de rotsen op zoek naar de volgende markering die we al snel vinden. We kunnen drie kanten op: teruglopen, dieper de kloof in of rechtsaf het bos in.
Dat is niet moeilijk en we lopen de kloof in, die steeds smaller wordt. We komen uit bij het punt waar we de eerste keer niet heen gingen. Leuk, we lopen gewoon rondjes tussen de rotsen. Supergaaf. Echt verdwalen is onmogelijk. Het is wél een perfecte plek om verstoppertje te spelen.
En juist van deze gave plek heb ik weinig foto's gemaakt: even te druk met genieten!
Kreuzlay
De volgende hotspot op de route is uitzichtpunt Kreuzlay. Boven op de top van het rotsplateau staat een houten kruis. Vandaar de naam Kreuzlay. We genieten weer van een mooi uitzicht en ik bedenk dat ik snel nogmaals kom wandelen in de Südeifel.
Vanaf het Keuzlay volgt een ruime kilometer over vlakke bospaden waar niet echt veel te zien is. Het lijkt een beetje op de Nederlandse bospaden. Wat een rust. Ontspannen wandelen we naar de Maria Theresien steen.
Maria Theresia-steen
De Maria Theresien stein is een historische grenssteen uit 1771. De massieve, vierkante steen is meer dan een meter hoog en 80 cm breed. De steen markeerde ooit de grens tussen de bezittingen van de Abdij van Echternach en het graafschap Vianden.
De grens liep vanaf de Maria Theresia-steen door de Moarkendell, wat grensstenendal betekent. Ook nu nog vormt de Moarkendell de grens tussen de districten Bollendorf en Wallendorf.
Leuk deze geschiedenisles op locatie.
Groen, groener, groenst
We vervolgen de route en dan komen we bij de Moarkendell uit. Wat een mooie finale van onze wandeling. We volgen het pad door het bos. Links en rechts van ons doemen hoge rotsen op. Het is er prachtig groen, groener, groenst.
Het bos is er dichtbegroeid en vochtig, waardoor de rotsen bedekt zijn een dikke laag groen platmos. Zou daar dan de naam Groene Hel vandaan komen? Wij vinden het meer de Groene Hemel.
De afdaling
Dan zijn we bijna op het punt van de aanlooproute. En dan zie ik het kruispunt dat we eerder gemist hebben. We hadden nog zo'n 200 meter verder omhoog moeten lopen om op de juiste route uit te komen. Op mijn telefoon was dat niet goed genoeg te zien. Nu ik er sta, is het overduidelijk en zie ik meteen de routemarkering. Achteraf is het makkelijk praten en was het beter om de route andersom te lopen. Het is zoals het is.
Even twijfel ik of we het ontbrekende stuk van de route nog gaan lopen. We doen het niet, we hebben zoveel moois gezien, het is goed zo.
Vol goede moed beginnen we aan de afdaling naar het dal. De hoogteverschillen op de route vallen enorm mee, de aanlooproute en nu ook de afdaling, is veruit het steilste deel. Over een afstand van ongeveer 750 meter dalen we ruim 170 meter. Het pad is ongelijk met stenen en keien en zoals altijd vind ik dalen lastiger dan klimmen. De oefeningen van de fysio doe ik nu gewoon in het bos en dat vind ik vele malen leuker dan in de sportzaal.
Gelukkig zijn we snel terug in het dal. We passeren nogmaals de Tränenlay en vanaf de brug over de Sûre zien we onze KampeerKoets al staan op de camping.
We hebben een prachtige wandeldag achter de rug. Van het (foute) begin tot het einde hebben we genoten van de Grüne Hölle-route. Wat een superwandeling, bijna nog mooier dan de route door het Mullerthal.
Zo'n wandeling wil ik elke week wel maken!
Foto's van de Grüne Hölle wandeling
Route informatie
Meer wandelplezier
Street Art wandeling in Ettelbruck
Verf op de muur in Ettelbréck
Stadswandeling in Luxemburg
Pfaffenthal, Grund en de Oberstadt
Wandelroute E4 in het Mullerthal
Wandelen op zijn mooist in Klein Zwitserland
« Vorig bericht
Wandelroute E4 in het Mullerthal
-Wandelen op zijn mooist in Klein Zwitserland-
