Op Karakter Verder: de Dag van Groesbeek
Zwoegen over de Zevenheuvelen
De dag van Groesbeek is voor ons een van de leukste dagen van de 4Daagse, met de beruchte Zevenheuvelenweg als hoogtepunt van de dag. John heeft goed gelopen, het was zijn beste dag tot nu toe! De Via Gladiola komt stapje voor stapje dichterbij.
Voor dag en dauw
De dag begint vroeg, John is alweer voor de wekker wakker en om 03:05 staat hij te trappelen van ongeduld naast zijn bed. De Zevenheuvelen roepen. Hij vertrekt als een van de eersten vanaf de Wedren, dit keer zelfs al vóór 05.00 uur. Om 04:59:39 wordt hij officieel weggescand. John vond het gezellig bij de start met veel muziek en entertainment. Zo is zelfs het (lange) wachten leuk! Annette en de meiden vertrekken om 05:05:42:23. Zij hebben beduidend minder haast.
De Zevenheuvelenweg
De dag van Groesbeek is altijd een leuke dag voor ons allebei want het wandelpeloton komt langs de camping, een echte thuiswedstrijd dus. Samen met m’n schoonzus Annet en de campingburen zetten we de stoelen langs de weg. De koelbox gevuld met lekkers binnen handbereik. En dan is het vooral: kijken… kijken… en nog eens kijken. De eindeloze stroom van ruim 44.000 wandelaars trekt voorbij.
Rond 09.30 uur zoeken we een plekje langs de weg. De eerste lopers zijn dan al voorbijgekomen en, net als vorig jaar, blijf ik kijken tot de bezemwagen voorbij rijdt.
In de eerste uren is het nog rustig op de Zevenheuvelenweg, maar na 11.30 uur verandert dat snel en stroomt de weg vol met wandelaars.
In de pas met de militairen en dweilorkesten
De Zevenheuvelenweg is één en al vertier en vermaak. Wandelaars die in de pas meelopen met de militairen en op het ritme van de dweilorkesten, trotseren de heuvels het makkelijkst.
De wandelomstandigheden zijn opnieuw bijna perfect: een aangename temperatuur, geen spatje regen en af en toe een zonnetje. Langs de kant is een jas echter geen overbodige luxe.
Al snel appt John dat hij de Zevenheuvelenweg op loopt. Fijn, zo weet ik ongeveer wanneer hij bij mij is. Hij loopt voor de massa uit en ik zie hem al snel. Het is een voordeel is dat hij ook precies weet waar wij zitten.
Hij loopt uitermate goed en glundert van oor tot oor. Van zijn blaar en hak heeft hij geen last meer. Twee paracetamolletjes uit voorzorg helpen hem de dag door. Hij neemt een korte pauze om even te eten en bij te komen. En dan gaat hij er weer vandoor, nog zo’n 7 kilometer naar Nijmegen.
John is nog maar net vertrokken of zwager Tom komt aangelopen. We zien hem niet aankomen; hij is er sneller dan verwacht. Ook hij loopt prima, al heeft hij wel last van een paar blaartjes. Maar Tom redt het wel.
Langzamerhand wordt het steeds drukker op de Zevenheuvelenweg en kunnen wandelaars hun eigen tempo niet meer lopen. Zodra het dweilorkest achter ons inzet, zie je het ritme van de lopers verbeteren. Marsmuziek klinkt dan als muziek in de benen.
De route is één groot lopend buffet voor de wandelaars. Overal ligt iets te graaien en te snaaien.
Er komen weer veel groepen langs van de politie en de militairen. Het blijft altijd mooi om te zien en te horen
Dan staat er ineens iemand voor mijn neus met pepsels in zijn handen. Lachend sla ik ze af, tot ik zie wie het is: Stefan! Wat leuk om hem hier tegen te komen. Volgens mij loopt hij zijn eerste Vierdaagse. We wisselen kort een paar woorden; het gaat goed met hem, al vallen de Zevenheuvelen hem wel zwaar.
Mensen kijken is altijd leuk. De meesten mensen lopen er ‘normaal’ bij en af en toe valt iemand op. Meestal in positieve zin maar soms ook helemaal niet. Dan denk je: "En ja, ons moeder zeej nog, doe da nou nie, maar ik dee het toch . . .".
Een dame in een elektrische rolstoel had de dag van haar leven. Ze rolt gewoon met de wandelaars mee en heeft daarmee veel bekijks.
Ik moet geduld hebben voordat Annette, Bea en Toos langskomen. Als eerste zie ik Toos en dat is bijzonder, want Toos loop meestal achter de andere twee. Al snel spot ik Annette in haar FC Utrecht shirt en kort daarna is het trio compleet.
De meiden krijgen een stoel en ze eten een zakje chips. Ze zitten niet te lang, want dan worden de spieren stijf. Ze hebben nog zo'n anderhalf uur voor de boeg tot de Wedren.
Wandelschoenen . . .
Het schoeisel van de wandelaars is opvallend anders. Zo zien we iemand op blote voeten en een ander loopt op haar sokken. Ook badslippers komen regelmatig voorbij, meestal niet uit luxe, maar uit nood. De militairen dragen allemaal dezelfde zware, zwarte schoenen, die er allesbehalve comfortabel uitzien. En een enkeling waagt zich zelfs aan houten klompen.
John finisht om 12.59 uur, een mooie tijd. Over de 39,3 kilometer van vandaag doet hij 7.59.38 uur, goed voor een gemiddelde snelheid van 4,92 km/uur. Keurig, zeker op de Zevenheuvelen van Groesbeek.
Daarna fietst hij op zijn gemak terug naar de camping. Hij rijdt meteen door naar de route om de laatste wandelaars voorbij te zien komen. Een bijzonder gevoel: kijken naar de laatste zwoegers terwijl je zelf al lang en breed binnen bent, en precies weten wat hen nog te wachten staat.
De bezemwagens
Rond de klok van 15.00 uur komen er steeds minder wandelaars voorbij. Niet veel later verschijnen de bezemwagens en de safetycar, stapvoets rijdend achter de laatste deelnemers. Het blijft een wat sneu gezicht, zo’n bezemwagen. Het goede nieuws is dat de laatste wagen leeg is, hopelijk blijft dat zo.
De wandelaars die vlak voor de bezemwagens lopen, moeten alle zeilen bijzetten om op tijd binnen te zijn. Het verbaast ons dat er zelfs nog een enkeling achter de wagens loopt, zij gaan het vandaag niet redden.
En dan is het ineens voorbij. Het wandelpeloton trekt verder, de campers langs de Zevenheuvelenweg vertrekken en een lege weg blijft achter, bezaaid met afval. Over een paar uur is alles weer opgeruimd en niemand die ziet dat er een evenement van wereldformaat heeft plaatsgevonden.
Als ik dit zo zie, begint het weer te kriebelen. Zelf meewandelen is toch echt leuker dan kijken of vrijwilligen. Mijn laatste Vierdaagse liep ik in 2017 en hoe mooi zou het zijn om in 2027, tien jaar later, weer mee te doen. De eerste 66 hele kilometers staan al op de teller!!
De dag van Groesbeek zit erop. Wat een mooie dag, met veel bekende gezichten en vooral veel blije wandelaars. Nog één dag te gaan, op naar de Via Gladiola!
Tot morgen in Malden!
Route informatie
Meer wandelplezier
Wandelplezier op de Zevenheuvelenweg
Dag 3, de dag van Groesbeek
« Vorig bericht
Het ritme gevonden: de dag van Wijchen
-Doorzetten en Genieten-
