Joehoe, na lange tijd heb ik weer een rondje gewandeld. Het Ommetje Eerdse Bergen is kort, slechts 5 km. Lang genoeg om mijn nieuwe knie te testen. De eerste voorzichtige kilometers staan op de teller. Het maakt mij helemaal blij!

De laatste jaren was ik het plezier in het wandelen helemaal kwijt. Ik kon geen 500 meter lopen zonder pijn. De knieartrose had de nodige impact op m'n dagelijks leven en wandelen lukte niet langer.

Een nieuwe knie

Op 3 april j.l. heb ik een totale knieprothese gekregen, een nieuwe rechterknie. Inmiddels ben ik 3 maanden verder en het gaat supergoed met me.

De eerste 6 weken na de operatie waren pittig. Orthopedisch gezien was mijn knieoperatie ongecompliceerd en geslaagd. De operatie zelf duurt nog geen 5 kwartier, voor de orthopeed een appeltje-eitje.

Tijdens de operatie maakt de chirurg eerst de huid open. Daarna haalt hij wat vetlagen weg, gevolgd door het fascia (het vlies dat over je spieren heen zit). Spieren en zenuwbanen worden voorzichtig aan de kant gelegd en vast gezet met een klem. Daarna gaat de chirurg aan de slag met de botten. Hij zaagt en boort om het bot om maat te maken voor de prothese.

Spieren, banden en al het weefsel liggen minimaal een uur aan de kant. Als de arts klaar is en de prothese zit er goed in, dan wordt alles weer netjes teruggelegd en dichtgemaakt.

Er is behoorlijk tekeer gegaan tijdens de operatie. De spieren hebben een behoorlijke opdonder gekregen. De meniscus en de kruisbanden zijn weggehaald. De banden aan de zijkant blijven intact. Deze zorgen o.a. voor de stabiliteit. Dit alles heeft de tijd nodig om te herstellen en het voelt aan als een grote beurse blauwe plek.[ Bron: Fysio Care & Science ]

M'n eerste voorzichtige stappen zet ik enkele uren na de operatie onder begeleiding van een fysiotherapeut. Het voelt als een marathon. De volgende dag leer ik (trap)lopen met krukken en daarna mag ik naar huis.

Ik krijg een goed gevulde tas met pijnstillers mee. Van horen zeggen weet ik dat de eerste 2 weken het pijnlijkst zijn. Dat valt me hartstikke mee en binnen 2 weken slik ik geen pijnstillers meer.

Eenmaal thuis overvalt de stilte me. Wat een aangename rust na de hectiek van het ziekenhuis waar 24/7 bedrijvigheid is. Een bijzondere ervaring.

Revalideren is hard werken

Thuis begint het revalideren pas echt en de eerste dagen zijn spannend. John waakt als een leeuw over me en niets is hem teveel 🥰.

Op de 2-de avond thuis ben ik ietwat overmoedig en word ik met m'n neus op de feiten gedrukt.

In Harmelen is de jaarlijkse dorpsquiz en zonder mijn hulp redt m'n familie het niet 😉. Ik heb ruim 3 uur geconcentreerd achter mijn laptop stil gezeten. Gewoon op een stoel, m'n benen niet omhoog. Ging best goed, totdat ik op stond. Mijn been was ineens enorm dik en 50 tinten paars van het vocht en de bloeduitstortingen. De schrik was groot.

Wat ben ik blij als de fysio een paar dagen later aan huis komt. Zij is de eerste die mijn been ziet en ze stelt ons gerust. Niets aan de hand, het hoort er bij. Been omhoog en meerdere keren per dag koelen is het advies. Vanaf dat moment zit ik ruim 8 weken lang met m'n been omhoog. Na een week of twee is de blauwe plek grotendeels verdwenen.

Twee weken na deoperatie worden de 24 agraven (nietjes/hechtingen) verwijderd. De wond over mijn knie is 18 cm lang en geneest goed. De verpleegkundige is tevreden. En wij ook. Daarna durf ik eindelijk te douchen, wat een zaligheid.

't Is een kwestie van geduld

De eerste weken zijn saai met elke dag hetzelfde ritueel. Op tijd uit bed om ritme te houden, wassen, aankleden en naar beneden om de rest van de dag beneden te blijven. Ontbijten, oefeningen, rondje linksom wandelen, koelen, lunchen, oefeningen, rondje rechtsom wandelen en koelen. Dag in, dag uit. Ik ben de rondjes in de buurt al snel zat. Mijn wereldje is klein en de krukken zijn m'n beste vrienden. Bij alles wat ik doe moet ik nadenken en mijn tempo ligt laag.

Al met al ga ik met kleine stapjes vooruit. Ik mag de knie volledig belasten, op geleide van pijn. De knie is oké. Alle spieren er omheen hebben de laatste jaren teveel gecompenseerd waardoor ik behoorlijk stijf ben.

Ik slaap slecht en lig regelmatig een paar uur te hanewaken. De eerste weken slaap ik op m'n rug, echt niet comfortabel. M'n voeten zijn steeds koud en elke nacht word ik minimaal 2 of 3 keer wakker. 's Nachts herstelt de knie en is hard aan het werk. M'n knie voert overtollig vocht af in de nachtelijke uren waardoor ik vaker naar het toilet moet. Omdraaien in bed is pijnlijk en ook dat houd me uit m'n slaap.

De nachtelijke ongemakken zijn van tijdelijke aard en inmiddels slaap ik weer als een roosje. Lekker op m'n zij. En in ons eigen bed i.p.v. het logeerbed. Heerlijk.

Half mei komt alles in een stroomversnelling. Ik loop binnenshuis zonder krukken en buiten de deur met één kruk. Na 6 weken is het mooi geweest en loop ik helemaal zonder krukken. Ik heb nagenoeg geen pijn meer.

Van de fysio krijg ik groen licht om te fietsen en auto te rijden. Dat laat ik me geen 2x zeggen. Ik stap op m'n fiets en rij gelijk weg. Op- en afstappen valt mee en ik ben niet te houden.

Zo blij als een kind.

Jippie, ik fiets. Nog fijner dan autorijden.

Elke dag fiets ik een stukje verder. Gewoon zelf boodschappen is het hoogtepunt van m'n dag. Op de fiets ga ik met sprongen vooruit. De draaiende beweging doet m'n knie goed. Spelenderwijs buigt m'n knie steeds makkelijker.

Op 20 mei ben ik bij de orthopeed voor controle geweest. Hij is dik tevreden en mijn bewegingsbereik is prima na 7 weken. Mijn rechterbeen is mooi recht, een groot verschil met links. Het buigen van mijn knie heeft wel extra aandacht nodig.

Ik heb een waslijst aan vragen voor hem met één grote vraag . . .

Wanneer is mijn linkerknie aan de beurt?

Was de wachtlijst voor de eerste knie slechts 4 maanden, inmiddels is de wachttijd 8 maanden. Er zijn ruim 1100 wachtenden voor mij. Oeps, niet te lang nadenken, zet mij maar op de wachtlijst. Zoals het er nu uitziet ben ik in januari 2026 aan de beurt.

Op de pijnbank bij de fysio

Het buigen en strekken van de knie krijgt de hoogste prioriteit bij de fysio. Hij weet er wel raad mee en 2x per week lig ik bij 'm op de pijnbank. Hij is bijna de belangrijkste man in m'n leven. Ik kan niet met hem en ook niet zonder hem. Hij helpt me vooruit met de juiste oefeningen. Precies wat ik nodig heb. Ik heb nooit geweten dat er zoveel spieren in mijn bovenbeen zitten, hij weet ze allemaal te vinden.

Ook al valt het niet mee, het resultaat maakt alles goed.

Bewegen is de beste remedie voor me, met daarbij een goede balans tussen bewegen en belasten. Bij de fysio doe ik naast mobiliteitsoefeningen ook krachtoefeningen. Leuk en uitdagend. De kracht, stabiliteit en coördinatie in m'n rechterbeen zijn hartstikke goed.

Na overleg met de fysio start ik eind mei weer met de wekelijkse physiosport en meld ik me op m'n werk. Hoogste tijd om de bloemetjes buiten te zetten en het normale, dagelijkse leven op te pakken.

Het zijn nieuwe stappen in m'n revalidatieproces.

Mirjam 2.0

Nu ik goed uit de voeten kan, halen we onze KampeerKoets van stal. Heerlijk om er op uit te trekken, even een andere omgeving. We fietsen veel en rondjes tussen de 30 en 50 km zijn geen uitzondering.

Een dagje Deventer is gewoon een feestje. Lekker slenteren door de stad, winkel in, winkel uit. Kijken, kijken, passen en kopen. Voorheen had ik na 10 minuten al zoveel pijn dat ik niet verder kon. Nu sjok ik gewoon een paar uur door de stad. Wat een verademing. Enige minpuntje is dat het geld kost.

Elk voordeel, heb z'n nadeel.

De volgende stap is het wandelen. M'n eerste ronde is een route van slechts 3,2 km. Best weinig, wel een grote stap vooruit.

Ommetje Eerdse bergen

Daarna volgen de Eerdse Bergen. Op de camperplaats ligt een folder van een Ommetje Eerdse Bergen, een wandeling van zo'n 5,5 km rondom de kerk. Best spannend om 5,5 km te wandelen. Hoe sterk is m'n knie?

De route is deels onverhard en loopt afwisselend door het bos, over de heide, langs akkers en weilanden. Van meet af aan geniet ik van het wandelen.

Wauw, wat heb ik het gemist.

Ik wandel er over de Eerdse bergen die zijn gevormd door stuifduinen. Het pad met kleine hoogteverschillen is voor beide knieën een leuke uitdaging. Positief is dat ik ‘gewoon’ naar beneden loop, zonder kleine pasjes te nemen om m'n knieën te ontzien. Vroeger liep ik zigzaggend een heuvel af en dat hoeft niet langer.

Na zo'n 5 km is mijn linkerknie er klaar mee. De dagen na de wandeling blijft mijn linkerknie geïrriteerd en overbelast.

M'n rechterknie daarentegen doet het buitengewoon goed, zonder pijn. Ik voel dat ik 'iets' gedaan heb en meer niet. Met een glimlach van oor tot oor fiets ik terug naar de camperplaats. Voorheen lukte het nooit om soepel weg te fietsen na een wandeling. Nu sjees ik er in de hoogste versnelling vandoor.

Een dag later ben ik nog steeds blij. De nieuwe knie geeft weinig reactie, hooguit een beetje stijf. Een rondje fietsen voor de souplesse en een dagje rust doen wonderen.

3 maanden - 13 weken - 91 dagen

Als dit blog online komt is het precies 3 maanden, 13 weken of 91 dagen geleden dat ik m'n nieuwe knie kreeg. Ik ben er superblij mee. De eerste weken dacht ik 24/7 aan m'n knie. Waar was ik aan begonnen? Dat is voorbij. Steeds vaker denk ik NIET aan de knie.

Stapje voor stapje kom ik vooruit. Al die stappen bij elkaar zijn een grote sprong. Elke week opnieuw. Mijn rechter been was lange tijd mijn slechte been. Nu is het mijn beste been. Ik doe na 3 maanden al meer dan de 3 jaren voor de operatie. Dit geeft me volop zelfvertrouwen voor de toekomst.

Laat die nieuwe linkerknie maar komen. Ik ben er klaar voor.

Eerlijk is eerlijk, er zijn nog volop verbeterpunten. Een volledig herstel heeft tijd nodig. Het vooruitzicht om te wandelen zonder pijn in m'n knieën is de beste motivatie.

Vierdaagse 2027

Stiekem denk ik al na over de Vierdaagse van 2027. Hopelijk zijn beide knieën dan volledig hersteld. Doel is om de 30 km te lopen (want 60+ tzt). Volgens de fysio is het een mooie uitdaging om naartoe te werken en absoluut realistisch.

De tijd zal het leren . . .

Route informatie

 

Meer wandelplezier

Trage Tocht Heeswijk-Dinther

Wandeling door Beekdal de Aa

Trage Tocht Nijnsel

Bos, akkerland, vennen en de Dommel

Wandelplezier in Olland

Wandelen over het Brabantse Boerenland